อำลาและอาลัย
posted on 19 Apr 2010 08:40 by vermiglione
วันที่ 12กุมภาพันธ์คือวันสุดท้ายที่สอบเสร็จวิชาสุดท้ายที่ได้สอบคือวิชาเคมี มันจบลงแล้วสำหรับการสอบครั้งสุดท้ายของชีวิตนักเรียนม.ปลาย ตอนบ่ายอาจารย์จัดพิธีอำลาอาลัยให้จะจากกับเพื่อนๆแล้วก็รู้สึกว่าใจหายเล็กน้อยมันเหมือนเวลานั้นได้ผ่านพ้นไปเร็วมากไม่น่าเชื่อว่าการที่เราได้อยู่ร่วมกันมา3ปี(บางคนก็4 บางคนก็6)มันมีความรู้สึกเหมือนกับว่าเวลาเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง ถึงแม้ว่าอาจจะมีบ้างที่ทะเลาะกัน ถึงแม้เราจะแยกออกกันเป็นกลุ่มๆแต่เราก็คือเพื่อนกัน ในวันแรกของชีวิตม.ปลายก็มีเพื่อนจากม.ต้นที่รู้จักเพียงแค่2-3คนแต่พอนานไปกลุ่มของเราก็ขยายใหญ่ขึ้นได้ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันมากมาย ถึงแม้ในบางครั้งตอนเริ่มแรกจะไม่ค่อยเห็นคุณค่าของเพื่อนอาจเป็นเพราะเรายังไม่ค่อยสนิทสนมกันและอาจมีโกรธกันบ้างเล็กน้อยแต่ว่านานๆไปมิตรภาพที่มีให้แก่กันนั้นมันเป็นความประทับใจให้เราอย่างหนึ่ง เพื่อนย่อมอภัยให้แก่เพื่อนได้ สุดท้ายเมื่อถึงวันอำลาก็เริ่มเข้าใจกับคำว่าเพื่อนที่แท้จริงทุกๆคนคือเพื่อนกันถึงแม้จะแบ่งแยกกันเป็นกลุ่มแต่เมื่อถึงวันอำลาของเราพวกเรากลับรวมใจเป็นหนึ่งเดียวได้และในวันนั้นทุกคนล้วนแต่หลั่งน้ำตาให้แก่เพื่อน ไม่อยากจากเพื่อนไป อยากที่จะอยู่กับเพื่อนตลอดไป แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะเราแต่ละคนล้วนมีความฝันที่แตกต่างกันและต่างคนต่างต้องก้าวเดินไปคนละทิศคนละทางเพื่อทำความฝันของตนให้เป็นจริงแต่สิ่งหนึ่งที่จะอยู่ในใจทุกคนเสมอนั่นก็คือคำว่าเพื่อน ผู้ที่สอนเรื่องมิตรภาพและความรัก ความเป็นเพื่อนให้แก่เรา ผู้ที่ให้คำสัญญาว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปและจะไม่ลืมกัน
ขอบคุณเพื่อนที่คอยช่วยเหลือและสอนให้เรารู้จักมิตรภาพและเพื่อนแท้
ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยสอนลูกศิษย์คนนี้ คอยอบรมให้ลูกศิษย์คนนี้เป็นคนดี ถึงแม้บางทีศิษย์อาจจะดื้อไปบ้างแต่ศิษย์ก็อยากขอโทษอาจารย์และจะนำคำที่อาจารย์สอนไปใช้และจะไม่ลืมพระคุณของอาจารย์ที่สั่งสอนศิษย์
และที่สำคัญขอบคุณพ่อ-แม่ ที่ทำให้เด็กน้อยคนหนึ่งที่ไม่รู้อะไรเลยได้รู้จักการเข้าสังคมและได้ความรู้ ได้เพื่อนใหม่ ได้รู้จักมิตรภาพของคำว่าเพื่อน ได้รู้จักความรักของครูที่มีต่อลูกศิษย์ และทำให้เด็กน้อยของพ่อ-แม่มีวันนี้
เรียนจบแล้วถึงแม้ว่าจะจากกันด้วยน้ำตาแต่มันคงเป็นน้ำตาแห่งความรักและความผูกพันธ์ของเพื่อนไม่รู้ว่าในมหาลัยจะมีเพื่อนแบบนี้อีกไหมแต่ว่าเราก็ซึ้งใจมากกับคำว่าเพื่อนที่เรามีให้แก่กัน
แม้ว่าเราจะโกรธกันบ้างในบางครั้ง แม้ว่าเราจะไม่ถูกกันแต่ขอให้ทุกคนรู้ไว้ว่าสุดท้ายพวกเราก็คือเพื่อนกัน อภัยให้เพื่อนเถอะหากเพื่อนทำผิด หรือในบางครั้งอาจจะโดนเพื่อนแกล้งก็ให้อภัยเขาบ้างเพราะอย่างไรพวกเราก็ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิตแต่พวกเขาจะอยู่กับเราแค่ในระยะเวลาสั้นๆแต่สิ่งที่จะอยู่ในใจเราตลอดไปนั้นก็คือความเป็นเพื่อน เพื่อนที่ไม่รู้ว่าต่อไปจะหาเพื่อนแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า เพื่อนที่คิดว่าจริงใจต่อเราที่สุด เมื่อจากกันก็คงทำได้แต่เก็บภาพความทรงจำดีเอาไว้ในใจและก็เฝ้ารอวันที่จะกลับมาพบกันอีกก็เท่านั้นเอง
เราไม่มีโอกาสที่จะย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งต่างๆได้แต่เราสามารถเป็นผู้กำหนดอนาคตของเราได้หากเรามีความหวังและมีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป
เรียนจบแล้วถึงแม้ว่าจะจากกันด้วยน้ำตาแต่มันคงเป็นน้ำตาแห่งความรักและความผูกพันธ์ของเพื่อนไม่รู้ว่าในมหาลัยจะมีเพื่อนแบบนี้อีกไหมแต่ว่าเราก็ซึ้งใจมากกับคำว่าเพื่อนที่เรามีให้แก่กัน
แม้ว่าเราจะโกรธกันบ้างในบางครั้ง แม้ว่าเราจะไม่ถูกกันแต่ขอให้ทุกคนรู้ไว้ว่าสุดท้ายพวกเราก็คือเพื่อนกัน อภัยให้เพื่อนเถอะหากเพื่อนทำผิด หรือในบางครั้งอาจจะโดนเพื่อนแกล้งก็ให้อภัยเขาบ้างเพราะอย่างไรพวกเราก็ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิตแต่พวกเขาจะอยู่กับเราแค่ในระยะเวลาสั้นๆแต่สิ่งที่จะอยู่ในใจเราตลอดไปนั้นก็คือความเป็นเพื่อน เพื่อนที่ไม่รู้ว่าต่อไปจะหาเพื่อนแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า เพื่อนที่คิดว่าจริงใจต่อเราที่สุด เมื่อจากกันก็คงทำได้แต่เก็บภาพความทรงจำดีเอาไว้ในใจและก็เฝ้ารอวันที่จะกลับมาพบกันอีกก็เท่านั้นเอง
เราไม่มีโอกาสที่จะย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งต่างๆได้แต่เราสามารถเป็นผู้กำหนดอนาคตของเราได้หากเรามีความหวังและมีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป
edit @ 19 Apr 2010 08:43:13 by nebbia
Tags: เพื่อน0 Comments